კოწია – რუბიკა შენ ხარ? კოწია ვარ მე. გურამიემ მითხრა მალე მოვალ, იყავი მანაო.
რუბიკა – პაჟალსტა.
რუბიკას კლიენტი ფიდო – ვაა! რას აღარ გაიგებ კაცოუ! ვრცლად »
გურამა – რუბიკა, გეიცანი, ჩემი სახლიკაცია, დათო. ამაზე მცოდნე და მეიაფე ადვოკატს ვერსა იშოვნი. მაღარიჩი შენზეა.
რუბიკა – აი, ცავატანემ! აი, ამ ჩემი ბუტკის გაყიდვა მინდა ჯიგარო. ერთი ჩინელი კაი ფული იძლევა, ოღონდ იძახის, რო ყველა დაკუმენტი წესივრულად უნდა იყოს. ვრცლად »
რუბიკა – ჩემო გურამ, იცი რასა ვფიქროვნებ, აი, კაკრაზ რუსებზეა ნათქვამი – მეზობელო კარისაო, სინათლე ხარ თვალისაო.
გურამა – შენ ხო ვეღარ მოგაშლევიე ამ რუსეთზე ფიქრი. კომპასივით სულ ჩრდილოეთისკენ გეღრიცება კისერი. ვრცლად »
ტელეფონის ზარს ველი. ნახევარია ცხრის. გარეთ კი ქარი ქრის, ვით მელოდია ძველი. თან ისე წვრილად ცრის, რომ ჰაერია სველი.
ძნელია, ძალზე ძნელი, ლოდინი შენი ხმის. ვრცლად »
უცნობი ხმა ტელეფონში – ალო!
რუბიკა – გისმენთ, ვის გინდათ?
უცნობი – რა?
რუბიკა – მე რავი, რა. შენ თითონ არ მრეკე? ვრცლად »
გურამა – წუხელ შენი სიდედრი ვნახე, მშვენივრად გამოიყურებოდა.
რუბიკა – ზნაჩიტ სხვა ნახე. ვრცლად »
რუბიკა (ღიღინებს) – გულს რად მიკლამ, მე სიცოცხლე როდი გამითავებია.
გურამა (თავს შემოყოფს) – რუბიკასა გუტალინით ტუფლი გაუშააააააავებია,
რუბიკა – გურამას კიდევ ლოთობით სახლი გაუტყავებია. ჰა! კარგია შაირობა? ხო იცი, რო ეგ ამბავი მეც კარგა გამამდის. ვრცლად »
რუბიკა (ღიღინებს) – ზამთრის ყინვა რას დამაკლებს, შენ რომ გხედამ, გული მტკივააა, შენი სიყვააარუუული მშივაა, შენი სიყვააარულიი მშიივააა.
გურამა – ვახ! შენ რა გითხარი. ჩემს გულში ზიხარ და ეგ არი. ვრცლად »
გურამა – მოი, რუბიკა, “ბურიმე” ვითამაშოთ.
რუბიკა – ეგ რაღა ახალი შარია?
გურამა – რა, და ერთ სტრიქონს მე ვიტყვი ლექსად, მეორე შენ უნდა მიაბა და ასთე.
რუბიკა – მიდი. ვრცლად »
