(მათ, ვინც უცხოეთში მიიღო განათლება და ამიტომ ვაჟას წასაკითხად ვერ მოიცალა)
უდიდესი კულტურა და ცივილიზაცია შექმნეს ლათინებმა, მაგრამ მათი ენა დღეს წამლის რეცეპტზეღა ცოცხლობს…
ასევე დიდად გაისარჯნენ ეგვიპტელნი და დღეს მთელი სამყარო ტკბება მათი ნაღვაწით, ოღონდ – მათ გარეშე.
ქალდი, შუმერი, ასირიელი, ქიცუვათნელი, ხათი და ხეთი, გასაოცარი მათი საქმენი ჩამოგითვალო რომელი ერთი…
და ამ ხალხებმა ნუთუ იმისთვის გარდაიხადეს ცხარე ომები, დღეს მათ ნაოფლარს სუვენირებად რომ ასაღებდნენ უცხო ტომები.
ქარტეხილს მხოლოდ ჩვენ გავუძელით, ნეტავ რა ნიჭით და მანქანებით,
ახლა კი თითქო საჭე დავკარგეთ და თვითდინებით მივექანებით.
***
გრიგოლ რობაქიძეს უთქვამს ქართულ ცეკვაზე – სხვა ასე ვერ იცეკვებს, რასსა არ ეყოფაო…
გრიგოლ ორბელიანს კი, ილიას მიერ მის გასალანძღად შეთხზული ლექსი რომ წაუკითხავს, ცრემლი წასკდომია თურმე – მგონი პატრონი გამოუჩნდა საქართველოსო…
ახლა კაკაროტი გურულებიც წარმოიდგინე ყანაში. მაღლით თაკარა მზეს უმკლავდებიან და დაბლით შეუპოვარ მიწასთან გაუმართავთ ფიცხელი ომი,
თან ოთხ ხმაში არაკრაკებენ ნადურს.
ვისაც გული ერჩის, ადგეს და კომფორტულ საკონცერტო დარბაზში გაიმეოროს იგივე.
ჰოდა ვის გადავაბაროთ ეს ყველაფერი? ვისთვისაც ჯამაგირია მთავარი?
ვისაც ექიდნურად ეღიმება შემთხვევით თვალწამოკრულ სტრიქონზე – ჩემო თვალის სინათლევ, რაზედ მოგიწყენიაო…
ან ვინც მხრებს აიჩეჩს ამის წაკითხვისას – პაწპაწინა ნიგვზის ტოტო, ჩუპრი-ჩუპარ, ჩუპრი ჩუპარ, ჩუპრი დარეჯანასაო…
ვისაც სულ არ ანაღვლებს, თუ რას განიცდიდა ერთი სამასთაგანი არაგველი, რომელმაც მშვენივრად უწყოდა, რომ უკანასკნელად დაუკოცნა თავის ბოკვერს ფუმფულა თათი,
და ვისაც კრწანისამდე შემორჩა ტუჩზე შვლისთვალა ცოლის ცრემლის გემო.
განა მას კი არ შეეძლო თავი ცოცხლად დაერჩინა და ასე თუ ისე მორგებოდა რეალობას.
მაგრამ მას სწორედ ამნაირი საქართველოს მოტანა უნდოდა დღემდე…
და ყველა შენი წინაპარი, ფარნავაზიდან ვიდრე შენამდე, ნუთუ ჭკუანაკლულობის გამო ირჯებოდა ასე…
მავანთ მიაჩნიათ, რომ ერი, ისევე როგორც ყოველივე ცოცხალი, ბერდება და კვდება.
ბუნებაში ამას გამართლება აქვს – დრომოჭმულმა ადგილი უნდა დაუთმოს ახალსა და უკეთესს.
მაგრამ აქ ქართველს ერთი პატარა შენიშვნა გასჩენია, აი, ამ ანდაზის სახით –მგელი ისე არ დაბერდება, რომ თხამ ყურში ჩააცუოსო.
იბერნი კი, იგივ გეორგიანი, მგლის მოდგმას ნიშნავს!
და, გარდა იმისა, რომ სიცოცხლის უტეხი ჟინი გენით მოგვდგამს,
და რომ არც ბაზალეთის ტბა დამშრალა და ალგეთიდანაც გაისმის გემრიელი წკმუტუნი,
და ამაზე უარესი ნოკდაუნისთვისაც არაერთხელ გაგვიძლია,
მთავარი ის არის, რომ ჩვენ ჯერ კიდევ არ გვითქვამს ჩვენი სათქმელი!
ოქტომბერი 8th, 2009 at 22:09
_კიდევაც დაიზრდებიან ალგეთს ლეკვები მგლისანი. . . _
ქართველოო გენაცვალეე სულში! . . . . . . .
ნოემბერი 14th, 2009 at 12:08
გაიხარეთ….დზალინ კარგი რაგაცაა,ვამაყობ რომ ქართველი ვარ
დეკემბერი 4th, 2009 at 17:17
რამდენს გვყვარებია საქართველო. თქვენ გაგიმარჯოთ!
ჩემთანაც შემოიხედეთ.
დეკემბერი 4th, 2009 at 17:21
http://raindebi.ge
ივნისი 28th, 2010 at 12:55
“მთავარი ის არის, რომ ჩვენ ჯერ კიდევ არ გვითქვამს ჩვენი სათქმელი!”–––
ღმერთმა გვისმინოს ქართველებს…
ივლისი 21st, 2010 at 09:10
სათქმელი არ დაილევა ამ წუთისოფელში.
ნოემბერი 27th, 2010 at 22:46
ჩვენ ჯერ კიდევ არ გვითქვამს ჩვენი სათქმელი!!!!!!!!!!!!!!
იანვარი 2nd, 2011 at 01:05
მეამაყება რო ქართველი ვარ
მარტი 10th, 2011 at 20:48
გაიხარე, ვამაყობ ქართველი რომ ვარ!
აგვისტო 10th, 2011 at 15:08
მეც წამსკდა ცრემლი გრ.ორბელიანივით,მის სიტყვებზე,მგონი პატრონი გამოუჩნდა საქართველოსო.შვილის დარდის გარდა,სამშობოს დარდიც მიგვყვება იმ ქვეყნად ქართველს.როგორ იქნება შენი შვილი და ვის უტოვებ შენს სამშობლოს!!!
სექტემბერი 17th, 2011 at 16:03
შესანიშნავია! მახარებს, თქვენნაირი ხალხის სიმრავლე!!!!!