დღეს რუბიკა ორმოცდაათისა შესრულდა. ეზოში სუფრა გაიშალა.
რუბიკა – გურამ-ჯან, სადა ხარ ამდენ ხანს, ტოლმა გაცივდა.
გურამა – საცობში გავიჭედე.
რუბიკა – ე, ვინ აშაყირებ, პირიქით რო გეთქვა კიდე ხო. აბა მიირთვი ჩემი ლუსიკას ნახელავი.
- ვაჰ, რა გემრიელია, ოქროს ხელები აქვს შენს ლუსიკას, ოქროს ხელები…
რუბიკა (თავისთვის) – ეეჰ, მე ბარემ ცოტა გრძელი ფეხები მერჩივნა…
- რაო, რას ბურდღუნებ?
- არაფერი ისეთი. რაღაცა მოვიფიქრე და გაზეთში მინდა გავაგზავნო, რუბრიკით “სასარგებლო რჩევები”, ანუ “ბრძნული აზრების სამყაროში”.
- ვაა, ჩვენ არ გაგვიმხელ?
- რაზე არა, ნაპრიმერ ეგეთი – მამაკაცის წინდას იმთავითვე რომ ბუნებრივი სუნი ჰქონდეს, წინა ღამით ცხვრის ყველთან ერთად შეინახეთ.
ამ დროს ჯულიეტას ტორტი შემოაქვს წარწერით “ს დნიომ რაჟდენია!”.
ის-ისაა შემოსწრებული არტემა – ვა, ეს ტორტი ვისია?
გურამა – ჩემი. გურამი მოფერებით მქვია, თორემ პასპორტით რაჟდენი ვარ.
დატოვე კომენტარი