გურამა – არა, მაინც ვერ გამიგია, რაფერ იგონებთ ამ მიჩხლიფირთებულ გვარებს. რა მოუთოკავი ფანტაზია უნდა გქონდეს კაცს, გვარად რო დეირქვა ბოსტოღანიანი, ან ბოზარჯიანცი…
რუბიკა – სტოპ! გირჩევნია სუსკაცი ქნა, თორე მეც გავიხსენებ თქვენი გვარები.
გურამა – გეიხსენებ, თუ არა, სირცხვილით არ დამწვა. ქართულ გვარს რო გევიგონეფ, სიცოცხლე მიხარია – ხაჭაპურიძე, მაგალითად, კუპატაძე, ფხალაძე, შენ ხარ ჩემი ბატონი, ზეიდანაც მაჭარაშვილი და ღვინიაშვილი მაგას და ბოლოს ერთი კაი ოდილავაძე.
იქვე პატარა შოთაძეო, ტყემალაძეო, ნაღებაშვილიო, თევზაძეო, ყველიაშვილიო, ბოსტანაშვილიო…
უხ–უხ–უხ, რას მერჩოდი, რო ამღერღე ამ დილაუთენია.
რუბიკა – იი! მა ჩვენი ბასტურმანჯიანცი რა, ნაკლებია? ანდაც სიროპიანი? ანდაც სუკიასოვი?
გურამა – ვის ედრები, თუ იცი. სუკიასოვი არა, სუკინსინოვი კიდო.
რუბიკა – არა, იქნებ იობიძე და დოლორეს იბალურიც მე ვარ? …
გურამა – ეგ მეორე ქართველი როის არი?
რუბიკა – როცა გაწყობს, ხო იძახი, რო თქვენა და ესპანცები ორთავე იბერები ხართ.
არადა, კაცმა რო თქვას, რას იბერებით? ერთი სერვანტესი გყამთ და ისიც სომეხი.
.
დატოვე კომენტარი