სითაც უნდა მიმართო თვალი, ჩხრეკას ნაწაფი, ირგვლივ მხოლოდ უსულო კაჟია და ქარწაბი, არსაით გეგულება სულიერის ნასახი, თუნდაც ცოცხალ ფორმათა ადრეული ასაკი…
ჩვენი კენტი რასა კი, ქვეშე შავი კამარის, სასოებით ასცქერის უსამანო სამარეს, სადაც აბურდულია წესი და ცდომილება, სადაც ყალყზე შემდგარა ყველა განზომილება, დროს და სივრცეს ერთურთში გაუმართავთ ცილობა, ცრუ და სასაცილოა ბრძენთა მიხვედრილობა.
ნუთუ მარტოკანი ვართ, აი კითხვა მთავარი, ნუთუ კაცის მოდგმაა ამ სამყაროს ჯავარი, მხოლოდ დედამიწაა სულიერთა სავანე და არსაით ბოგინებს გონიერი მავანი.
მაგრამ სადარდებელი არის არა მარტო ეს, ვარსკვლავთა მოდარაჯეს ერთი წუთით არ ტოვებს განცდა დიდი ქაოსის, დიდი არამწყობრობის, სევდა უსევდაესი ობლობ-უმეზობლობის.
თუმცა, ვიდრე ატარებს იმედს, თუნდაც პატარას, ცაზე ამონადირებს ნაირ-ნაირ რადარებს.
მთებზე ტელესკოპები, ფხიზელი ციკლოპები, ზეცას შეყუდებიან მოთმინებით ატლანტის, ვარსკვლავეთის კუნჭული გაუჩხრიკავთ ყოველი და სიცოცხლის ნიშატიც ვერ უნახავთ აქნამდის.
ალალბედზე გასროლილ მაცნეს დედამიწელთა გზა უძევს უსასრულო, ცივი, ჩუმი და ბნელი, საგანძური ზღაპრული მიაქვს გულში ჩაკრული – ბეთჰოვენი, სტრავინსკი, მოცარტი და ჩაკრულო.
ჩვენს მიამიტ გზავნილებს არვინ ეხმაურება, არავის ეყურება ნუთუ ჩვენი ძახილი, იქნებ უკვე მოგვაგნო, მაგრამ არ სურს გამხელა, რადგან ვერ ამოიცნო ადამის ძის ბუნება.
იქნებ სულაც ყრუ არის, ანდა ჯერაც ველური, იქნებ მისი არსება არის ეფემერული, სადღაც ახლო-მახლოა უჩინარ-უფერული და ვერ გამოარღვია სივრცე პარალელური.
***
თუკი შენი მაგვანი ვერ ჰპოვო ვერასოდეს, უებრობა შეიშნე, ოღონდ მარად გახსოვდეს – განდიდების სიგიჟემ თუ გაჩვია შეცდომას, ცას ახედე ჟამი-ჟამ, შეგახსენებს შენს ზომას.
.
ივლისი 8th, 2010 at 07:48
მომეწონა ზალიან.