რუბიკა – საწყალი ვართანა როგორ ნასლედნიკი უნდოდა, მაგრამ ვერა კეთავდა, რადგანაც რო მაგისთვის რაც რო პრიბორია, კაპიტალნი რემონტში ჰყამდა, ვენდისპანსერში.
ბოლოს, ბიჭი რო გაკეთა, მაგ ამბის სახსოვნად ვართაშანგი დაარქვა.
გურამა – რა არი ეგ, რა უბედურობაა. აპა, ახლა გოგოც თუ ეყოლა, კოლიტა უნდა დაარქვას?
რუბიკა – აბა მე რა ვიცი. მთავარია ბავში მშრომელი გამოვიდეს.
მაგისი ბავში კიდე ეგრეთი შავი გამოვიდა, როგორც ორი სომეხი ვმესტე ვზიატი და ვართანაც ეგონა, რო ეგ ნეგრია.
თუ ბავში ნეგრია, ზნაჩიტ ცოლიც ბოზია – ამასაც მიხვდა ვართანა და ცოლზე გაებუტა. ხმას ვაბშეე არა სცემდა, დაჟე არცა სცემდა.
ცოლიც დარდისგან აღარ იყო, ელი. ფიქრობდა – თუ ეს ბავში ვდრუგ ნეგრული რაპარაკი დაიწყო, მერე ამტკიცე, რო ბოზი არა ხარ.
მაგიტომ, მთელი დღე აზუბრინებდა – პაპიკა! პაპიკა–მეთქი, შე მუდრეგო.
ბავშიც კიდე ნაზლო ორ წლამდე ხმა არ გაღო.
მერე ვდრუგ პაპიკასთან მივიდა და ეუნება – ბაბა!…
ვართანას ინფარქტი, სირანუშას კიდე ისტერიკები – ბაბა შენა და ზახრუმაა, საიდან ეგ დებილი სიტყვა აიღე, შე ოხერო შენა!
ბავშიც – ძაძ გურამა ასწავლა…
.
მარტი 6th, 2011 at 18:51
ესეც გათოჯინდება