ვერ ეგუება ნაცრისფერ ყოფას მოუსვენარი ბუნება კაცის, მიილტვის, სადაც მანანა ათოვს და ოქროსფერი წვიმები აწვიმს.
სულში ოცნების კელაპტარს ინთებს და წუთისოფელს ამსგავსებს ზღაპარს, მიტომ დაეძებს ჯადოსნურ ნივთებს, ნატვრისთვალსა თუ ჯინიან ლამპარს.
დაეძებს, რათა გაექცეს შიმშილს, გაექცეს ტანჯვას, სევდას და ხმაურს, უაზრო მტრობას, უიღბლო ტრფობას, დამღალავ ღელვას და აურზაურს…..
ვინ თასს დაეძებს, ვინ – ფრთოსან მერანს, ხალიჩას, წყაროს თუ თორღვას პერანგს, სარკეს, სალამურს, სუფრას, მალამოს, სამოთხის ჩიტს და დაუცლელ ქისას, ბორგავს და იღწვის, განიცდის, ლამობს, და ბოლოს მაინც მიაღწევს მიზანს.
მიზანს მიაღწევს ყოველი მათგან,
ანუ სიმშვიდეს იპოვნის, რადგან
ამ წუთისოფელს, აღსავსეს შფოთით, მარად სიმშვიდის ახლავს შიმშილი…
ალბათ სიცოცხლეც, დასაბამიდან, ამიტომ არის სიკვდილმისჯილი.
.
აპრილი 25th, 2009 at 01:30
ძალიან მომწონს ეს ლექსი…
სექტემბერი 21st, 2009 at 10:17
“ისეთია”
ნოემბერი 23rd, 2009 at 23:14
კობა, ეს ლექსი შედევრია. შევეცდები დრო ვიპოვო, რომ ვისწავლო და სადაც დამჭირდება იქ წავიკითხო. დიდი მადლობა.
ივლისი 6th, 2010 at 09:15
ყველა რაგაცას დაეძებს,ან ვიგაცას.მინდა გიტხრათ შესანიშნავი ლექსია ზალიან მომეწონა.
აგვისტო 25th, 2010 at 21:05
თქვენმიერი, ფილოსოფიური მიგნებები აქაც გრძელდება – “ალბათ სიცოცხლეც, დასაბამიდან, ამიტომ არის სიკვდილმისჯილი” -გამაოცა ამ სიტყვებმა.