ვიდრე მეფობს გაზაფხული, ვის ახსოვს მწუხარება, არე-მარე ირთვება და ნაირფერად ენთება, თუმცა, ხანი გაივლის და ჭკნობა შეეპარება, გაფითრდება, გახუნდება და განაცრისფერდება.
ნურც შენ გავიწყდება, რომ მეფობენ დრონი, ყველაფერი ქრება, ეფინება მტვერი, მარადია მხოლოდ ზეცის საფირონი,
მეტი არაფერი.
ჰოდა, იქნებ გაიღიმო, გახსნა გულის კარები, სანამ გაზაფხული არი და დარობენ დარები, თუ ფიქრობ, რომ ბევრი დრო გაქვს და არსად გეჩქარება, ლოდინსა და არჩევანში წლები გაგეპარება.
ჯერ კი სანამ დროა ოცნების და ნატვრის და ვარდისფერ ხანძარს გინთებს ტოტი ატმის, სანამ ეს სიმღერა ემღერება სიმებს,
ნუ დაჰკარგავ იმედს.
.
ივლისი 27th, 2009 at 12:51
თქვენმა სიტყვებმა დამაფიქრა,ცოტა გამომაფხიზლა,,,მაგრამ მე მჯერა უფლის,მარადიულია უფლისადმი სიყვარული და იმედი
აგვისტო 20th, 2009 at 14:18
ბედნიერებაა ისეთი ადამიანების არსებობა რომლებიც ყველ დროს, ასაკის მიუხედავად ამჩნევენ ატმის ტოტის ვარდისფერ ხანძარს!!!
ნოემბერი 14th, 2009 at 12:16
მრავლის მთქმელი სიტყვებია ჩამაპიქრებელი და საინტერესო
ივლისი 6th, 2010 at 09:12
ნუ დაჰკარგავ მედს. მართალია იმედი არ უნდა დავკარგოთ.კარგი სიტყვებია.