ხარის ქედით გავაცილე საუკუნის ნახევარი, არ დავიკლე ჩემი წილი უღელი და საყევარი, ღობე-ყორეს ვედებოდი, ჭაპანს ისე მივათრევდი, შენ ყოველთვის მენდობოდი, მე ხანდახან გიმართლებდი.
ჭაღარით რომ დავითოვე, საომარიც მოვითავე, ყველაფერი მივატოვე და ერთი გზა მოვიტოვე, მისატევებს მივუტევე, შესადავებს შევედავე, მერანს შუბლი დავუკოცნე, ავხსენ რახტი და სადავე, წავაქეზე, წინ გავტყორცნე ამაყი და გამბედავი…
ახ, ნეტავი მიწას მოვწყდე, ცარგვალს მიღმა გავყო თავი.
.
სექტემბერი 18th, 2009 at 15:27
საუკეთესოა;ძალიან შტამბეჭდავია
ივნისი 28th, 2010 at 12:44
“ახ ნეტავი”––––არაჩვეულებრივია
ივლისი 6th, 2010 at 09:09
მომწონს,სჰტამბეც
დავია.