რუბიკონი – რა დროს ველისაპეტია გარდატეხვის ჰასაკში
ავტორი: კობა ჭუმბურიძე | გამოქვეყნებულია კატეგორიაში: რუბიკონირუბიკა – არა ძმაო, შენ რამდენიც არ უნდა დემაგოგია ქნა, ფულს მაინც არაფერი სჯობიან. ჩემი ბავშობის საუკეთესო ვასპამინანიაც მაგის ვაკრუგ არის.
გურამა – უიი! შე უბედუროო. ბოვშობაშიაც მასე წამხდარი იყავი, რო ფული ყოლიფერს გერჩივნა? ქალსაც ბიჭო?
რუბიკა – იი! კაკრაზ ქალზე მქონდა ეგ ვასპამინანიები. თუ ფული გაქს, ის ქალიც შენი არ არი? პირვლად რო ქნარიკასთან მიველი, ქალი ჯერ ნანახი არა მყამდა. მა უფულოდ ვინ რას მოგცემდა.
ჰოდა, ერთხელაც, კაპილკა რო გავტეხე, ვნახე რო უჟე მთელი ოცი მანეთი შიგ იყო.
გროვება რო დავიწყე, მაშინ ველისაპეტი მინდოდა, მაგრამ ამასობაში ცოტა გავიზარდე და მივხდი, რო ქალი მირჩევნია.
ჰოდა, მეც ეგრევე ჩვენი უბნის უჩებნი ბოზთან, ქნარიკასთან ღამე აველი. მაგ დღეს მე და ეგ ერთმანეთში რამეები გავცვალეთ…
გურამა – რა გაცვალეთ?
რუბიკა – რო მიველი, მაგას ოპიტი ჰქონდა, მე ფული. მანდედან რო წამოველი, მე ოპიტი მქონდა, მაგას ფული.
გურამა – აი, ხო ხედავ. შენ დარჩი მაგ ოპიტის ამარა, მაგას კიდო შენი ფულიც დარჩა და ის თავისი ოპიტიც. ამიტომ, ნუ იძახი, რო ფული ყველაფერს ჯობია.
რუბიკა – რა ფული… რა ისა… დაიცა… მა მე ზარალში ვიყავი? იი! დემაგოგი ხარ, რა უნა გერაპრაკო. რა კაი რამეებზე ვფიქრობდი და უცბად არ ჩაჯვა.
ჰოდა, მაგას ვიძახდი, რო ერთ კვირაში ვდრუგ მუცელი ამტკივდა. ეგრევე პალიკლინიკაში წაველი ვაჟა ექიმთან.
მაგანაც, ხო იცი, რა დამპალი რაპრაკი უყვარს. გამსინჯა და ეუბნება – შენს მუცელში ახალი სიცოცხლე ჩასახულა.
აბა მე კიდე ეგ მინდოდა? ჯერ ვიფიქრე – ნეუჟელი ქნარიკა აქეთ მე დამაორსვილა…
მეთქი – ეგ როგორ, ვაჟა ექიმო, მე ხო კაცი ვარ, ელი?
ეგაც – მერე მაგას ასკარიდებისთვის რა მნიშვნელობა აქვს?
სექტემბერი 22nd, 2009 at 19:24
”ერთმანეთში რაღაცეები გავცვალეთ”, კარგი იყო.