26 სექ 2009
რუბიკონი – წვალებაა ჩვენი წუთისოფელი
ავტორი: კობა ჭუმბურიძე | გამოქვეყნებულია კატეგორიაში: რუბიკონიგურამა – რუბიკ, ნახე, ქურთი ანზორა მოდის. ცოტას კოჭლობს კიდეც.
რუბიკა – ვა, ანზორ, რა კოჭლაობა დაგიწყნია, ეხლა არ უთხრა, რო ჩემგან შაკერილი ტუფლი ფეხი გატკინა…
ანზორა – არა, რუბიკ–ჯან, რა დუფლი, ზაღლი ეგ მიყო. ფეხზე უკბინა და მაგის მერე სუ ეგრე ძვალებით დავდივარ.
გურამა – სანამ გიკბენდა, მანამდი გევლო ძვლებით. მიუგდებდი თითოს და ყველა ძაღლი შენთან იძმაკაცებდა.
ანზორა – ეე, ძვალი რო მქონდეს, თითონ ვერ შავჭამდი? თანაც, მე ხო არ ვიძახი რო ძვალებით დავდივარ. მე ვიძახი, რო ძვალებით დავდივარ… რო დავდივარ, მაგრა ვძვალობ, რაღა. ეგ შობელზაღლი ეგრე მძარედ უკბინა, ძინაღამ გული ძამივიდა.
გურამა – მეიცა მეიცა, ანზორ, აბა თქვი ძოწი.
ანზორა – ზოძი.
გურამა – გა–სა–გე–ბი–ა…
სექტემბერი 26th, 2009 at 23:52
ბრძინვალეა!