რუბიკონი – პოვნა, არპოვნა
ავტორი: კობა ჭუმბურიძე | გამოქვეყნებულია კატეგორიაში: რუბიკონიგურამა (ღიღინით) – რად ხარ აგრე დარდიანი, ჩემო რუბიკააა…
რუბიკა – ეე, რო იცოდე ამ დილით ღმერთი ჩემი ნერვების რა ისპიტანია მოაწყო. მითომ დიდი გრეშნიკიც მე ვიყო…
გურამა – ჰა, ამოშაქრე, ფული დაკარგე?
რუბიკა – ნაბაროტ, ვიპოვნე…
გურმამ – მერე? მაგას დარდობ? თქვენ გადამრევთ, ხო იცი? რო დაგეკარგა, მაშვინ ხო თლათ გაგძვრებოდა სული…
რუბიკა – არა, რატომ. რო დამეკარგა, მეცოდინებოდა მაინცა, რამდენი იყო.
გურამა – რავა, ნაპოვნის დათვლა ვინ დაგიშალა?
რუბიკა – არც ვინ.
გურამა – აბა რაშია საქმე?
რუბიკა – კაროჩე, დილას მოვდივარ, ვხედამ ზედ ჩემი ცხვირის წინიდან შიკარნი ბუმაჟნიკი აგდია, კრაკადილკოჟოვი და რამე. ვახ, ვიფიქრე, ასტვაწ, შენი სახელი ცავატანემ, ეგეთი ბუმაჟნიკში საატვეტსტვენი მაყუთიც იქნება–მეთქი. ავიღე და სრაზუ ჯიბეში დავდე, თორე ხო იცი, თუ ვინმე გნახა, ან იტყვის – ჩემია, ანდაც – ფული მსესხე…
შუსტრად ჩემი ოფისში მოველი, გავსხენი, რასა ვხედამ, ბლომად ფული აკლია…
გურამა – რას მიაცვ–მოაცვამ, რა აკლია, რას აკლია…
რუბიკა – იი! მა ეგეთ ბუმაჟნიკში სულ ტრისტა სოროკ სემ დოლარა უნდა ყოფილიყო?
გურამა – ხუხ, შენთვის უსვრია ავრორას. მაინც, რამდენი აკლია შენი ჭკუით?
რუბიკა – ეე, ეგ რო ვიცოდე, ხო უჟე მონელებულიც მექნებოდა.
გურამა – კაი, ახლა, ღმერთს ნუ სცოდავ, თვარა მაგასაც წაგართმევს. ისე, ერთი ორას დოლარს რო მასესხებდე, ქე დამხატავდა, ხო იცი…
რუბიკა – იი! სულ ერთი არ არის, ღმერთი თითონ წამართმემს თუ ჩერეზ
გურამა? წადი, რა ძმაო–ჯან, რა ნამუსით მაგას მეუბნები, ისედაც რამდენი აკლდა…
ტეგები: ბუმაჟნიკი, გურამა, დარდიანი, მაყუთი, ოფისი, რუბიკა, ფული
დატოვე კომენტარი