რუბიკონი – სტალინ ბულბულ–ოღლი
ავტორი: კობა ჭუმბურიძე | გამოქვეყნებულია კატეგორიაში: რუბიკონიგურამა – ეეჰ, ბედი გქონდესო, ნათქვამია და გინდა სანაგვეზე მოგისროლონო. აბა, ჩემნაირ უიღბლოს კაზინოში რა უნდა.
რუბიკა – ბლომად წაგე?
გურამა – ბოლო კაპეიკამდე. არა და, ერთი–ორჯენ ისე მომიბრუნდა საქმე, რო კიღამ მთელი კაზინო წამევიღე სახში.
რუბიკა – მანდ ბედი რა შვაშია. დაგავიწყდა უკდავი შოთა რასა თქომს – რაცა ღმერთსა არა სწადდეს, არა საქმე არ იქნების, სწავლის ძირი გორკი არი, კენწეროში გატკბილდების.
ჰო, რა იყო, რად მიყურებ ეგრე გაკვირვებითა, ნუთუ სახე არ გინახავს ჩემისა, ფერით რკინა, კისერჩაჟანგებული… ეგენები სუ ჩემი ბიჭის უროკებიდან ვიცი.
გურამა – ვა, რა კარგად გცოდნია ქართული პოეზია.
რუბიკა – დაიცა, რა ქართული, ტო, იქნებ ნაგლობა გეყოს და უთხრა, რო ორბელიანი ქართული გვარია.
გურამა – არა, ბიჭო, სომხებზე დაწერა ერი გულადი, პურადიო…
რუბიკა – ეგ ლექსიც თქვენ გადმააკეთეთ, თორე ადრე ვაბშე ესე იყო: – ერი ფულადი… მულატი…
სტალინიც ხო გორელი სომეხი იყო, როგორც რო კამო. ჰოდა სულ ადრე მაგისი კლიჩკაც ფულადი იყო. მერე კიდე, როცა რო პრალეტარსკი ვოჟდი გახდა, ფულადი ცოტა ნეუდობნი კლიჩკა გამოვიდა და მაგანაც გაასწორა, მითომც ფოლადი, როგორც რო ბულბულ–ოღლი, ელი.
დატოვე კომენტარი