ალტერნატივა

ტელეფონის ზარს ველი. ნახევარია ცხრის. გარეთ კი ქარი ქრის, ვით მელოდია ძველი. თან ისე წვრილად ცრის, რომ ჰაერია სველი.
ძნელია, ძალზე ძნელი, ლოდინი შენი ხმის. ვრცლად »

როცა დედულეთის გიხმობს ბილიკები, კვალად ჩაუდგები წინ–წინ გაჭრილ ნებას, როგორც შეგებებას, ისე ელოდები ქარდაკრული ცაცხვის შემოშრიალებას.

დაარწყულე სივრცეს დანატრული თვალი ხიბლით, იდუმალით, უცხო მიდამოთა, იქით ჩაბარუხის ჩახრიალა წყალი, აქეთ მაჟალოთი დახუნძლული ტოტი. ვრცლად »

მიყვარხარ, თუმცა ეს უკვე იცი,
მაგ ეშმაკუნა თვალებმა გაგცეს,
შეფეთებისას იწყებენ ციმციმს,
მაბეჩავებენ ვერსაით გამქცევს. ვრცლად »

ხარის ქედით გავაცილე საუკუნის ნახევარი, არ დავიკლე ჩემი წილი უღელი და საყევარი, ღობე-ყორეს ვედებოდი, ჭაპანს ისე მივათრევდი, შენ ყოველთვის მენდობოდი, მე ხანდახან გიმართლებდი. ვრცლად »

 
ვიდრე მეფობს გაზაფხული, ვის ახსოვს მწუხარება, არე-მარე ირთვება და ნაირფერად ენთება, თუმცა, ხანი გაივლის და ჭკნობა შეეპარება, გაფითრდება, გახუნდება და განაცრისფერდება. ვრცლად »

ვერ ეგუება ნაცრისფერ ყოფას მოუსვენარი ბუნება კაცის, მიილტვის, სადაც მანანა ათოვს და ოქროსფერი წვიმები აწვიმს. ვრცლად »

 
მიწიერი ვნებანი უკვალოდ გაქრა,
ვისღა ახსოვს მაშინდელი თავსახალი,
ზღაპარ-ქალაქი აგრაც დაიჩაგრა, მაგრამ ვრცლად »

 
ცამ ცრემლი გაიმეტა, ჩაკაწრა ყიამეთი და ბროლს გადაამეტა თქორმა სიკამკამეთი, გაიფანტე ლემადევ, მთვარევ, მალე გამოდი, ნუ მლევ ამ საღამოთი ფიქრით, უსიამოთი. ვრცლად »

პირგაზაფხულის წვიმა გამოჰპარვია ცას, ალერსით მოციმციმე უფოთლო ტოტებს რთავს, სანაკადულე თოვლი დაგუბებია მთას, ქარი უწეწავს ტინებს ნისლის ჭაღარა თმას. ვრცლად »

 
წისქვილის ქვა დასცვეთია თავზე ჩემს თაობას, ჯოჯოხეთში ნაგვემს, თუმცა ზოგი, ჩემი ცოდვით სავსე, იმ დროს ნატრობს, მისტირის და აქებს. ვრცლად »