რუბიკა – გისმენთ!
რუბიკა – არა, ქალბატუნო, სხვაგანში მოხვდი.
რუბიკა – ვაჰ! აბა მე როგორ თამუნა ვიქნები, როცა რო ბავშობიდან ბიჭი ვარ. ვრცლად »
გურამა – უუჰ, რა თამაში იყო გუშინ. ორი პაჭკა მოვწიე, ისე ვინერვიანე.
რუბიკა – დაიცა, თამაშის გულისთვინ სამი ლარის პაპიროზი მოსწიე? მაგხელა ზარალი რო ნახე, რამე მოიგე მაინცა?
გურამა – მე რა უნდა მომეგო, ნიუკასლმა კაცურ ბრძოლაში დათმო მანჩესტერთან. ვრცლად »
რუბიკა – გურამ, ნახე, აქეთ რო კაცი მოდის, იცი რატომ ეგეთი ტანჯვილი სიფათი აქვს?
გურამა – რა ვიცი, ავი სიდედრი ყავს ალბათ. ვრცლად »
რუბიკა – გურამ, გადავწყვიტე ჩემი ლექსების ანთოლოგია გამოვსცე. როგორც იტყვიან – თხა თხაზე ნაქნები მგელი შაშჭამოსო…
გურამა – რაის ანთოლოგია?
რუბიკა – აი, როცა პოეტნერა თავისი სტიხები უშვებენ, წიგნზე არქვამენ – ანთოლოგია. ლოგოს ხო პა გრეჩესკი სიტყვასა ჰქვიან. ანთო კიდე, სამ ზნაეშ… მითომ ანთობილია, რო ხალხის გულები გაანათოს, რაღა. ვრცლად »
(თანხმობის სიგელი)
რუბიკა – გურამ, ლამის დამავიწყდა, რაც რომ შენთვის უნდა მეთქვა,
წუხელ ღმერთი დამესიზმრა, ლამის გული გამიხეთქა,
მეთქი – ასტვაწ, სად მიგყევარ, ნახე ჩემი პულსის ფეთქვა,
ჯერ ვირრივით ზდაროვი ვარ, ძლივას მიძლებს ტაბურეტკა, ვრცლად »